Blog
Blues is The Best.
blueslover
blueslover Tylko muzyka potrafi sprawić, że po plecach przelatują mi miliony dreszczy. Cudne są.
22 obserwujących 254 notki 428828 odsłon
blueslover, 25 października 2011 r.

Ocalić od Zapomnienia

Ocalić Od Zapomnienia
 
(Tu można posłuchać kilku wykonań piosenki:  theblues-thatjazz.com/pl/box/10625-ocalic-od-zapomnienia.html  )
 
Pięć lat temu, 9 października 2006 roku zmarł Marek Grechuta. Tylko kilku dni brakuje do dnia Wszystkich Świętych, zatem to dobra chwila by o nim wspomnieć.
 
Pogrzeb odbył się 17 października. Msza święta była celebrowana w Kościele Mariackim. Podczas Mszy artyści Piwnicy pod Baranami zaśpiewali  Przychodzimy, odchodzimy i  Dezyderata.
Kościół nie mógł pomieścić tysięcy ludzi, którzy przyszli pożegnać artystę.
 
Marek Grechuta
 
 
Gdy trumna z ciałem Marka Grechuty opuszczała bazylikę rozległy się oklaski, którym towarzyszyła melodia piosenki  Ocalić Od Zapomnienia.
 
Piosenka ta znalazła sięna drugim albumie Marka Grechuty z 1971 roku – Korowód. Album ten, po debiutanckim Anawa, potwierdził, że w polskiej muzyce pojawił się mistrz. I tym mistrzem pozostał aż do śmierci.
 
Grechuta napisał tylko melodię. Tekst zapożyczył od Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego. Jest to trzecia z jego cyklu dziesięciu Pieśni, które zostały opublikowane jako całość.
 
Pieśni powstały w Leśniczówce Pranie, na Mazurach. Poeta tak ją opisał:
 
Tu, gdzie się gwiazdy zbiegły
w taką kapelę dużą
domek z czerwonej cegły
rumieni się na wzgórzu:
to leśniczówka Pranie,
nasze jesienne mieszkanie.
 
Leśniczówka Pranie
 
 
Leśniczówka położona jest w Puszczy Piskiej nad jeziorem Nidzkim. Kiedyś wędrując po Mazurach niespodziewanie wpadłem na nią, nic nie wiedząc o jej historii. Miejsce bardzo mi się spodobało.
Nie dziwi mnie, że zauroczyło państwo Gałczyńskich, a  zwłaszcza Natalię.
 
Przebywali tam każde lato i jesień od 1950 roku. Serdecznie gościł ich leśniczy Stanisław Popowski. Powstało tam wiele z najlepszych i ważnych wierszy Gałczyńskiego. Pieśni poeta ukończył w 1953 roku. Był z nich bardzo zadowolony i jak żartował leśniczówka je współtworzyła.
 
Wraz z żoną poważnie zastanawiali się nad osiedleniem nad jeziorem Nidzkim. Planów nie udało się zrealizować z powodu nagłej śmierci Gałczyńskiego w grudniu 1953 roku.
 
Natalia i Konstanty Gałczyńscy
 
 
Tak, ważne jest by Ocalić Od Zapomnienia nie tylko autorów tej piosenki. Wielu, wielu innych też.
 
 
Konstanty Ildefons Gałczyński - Pieśni
 
I
 
Gdy próg domu przestępujesz,
to tak jakby noc sierpniowa
zaszumiała wśród listowia,
a ty przodem postępujesz.
 
A za tobą cienie ptasie
szczygieł, gil i inne ptaki.
Świecisz światłem wielorakim
od sierpniowej nocy jaśniej.
 
Bo ty jesteś ornamentem
w gmachu nocy, jej księżycem.
Przesypujesz światła w ręku
z namaszczeniem, jak pszenicę.
 
U twych ramion płaszcz powisa
krzykliwy, z leśnego ptactwa,
długi przez cały korytarz,
przez podwórze, aż gdzie gwiazda
 
Venus. A tyś lot i górność
chmur, blask wody i kamienia.
Chciałbym oczu twoich chmurność
ocalić od zapomnienia.
 
 
II
 
Pochylony nad mym stołem
we wschodzącej zorzy łunie
ręce twoje opisuję,
serce twoje opisuję;
 
smak twych ust jak morwa cierpki
i głosu pochmurna słodycz,
i uszy twe jak wysepki,
które z dala widział Odys.
 
Ten obłok jest twoją twarzą,
ten horyzont, ta akacja.
Pióro maczam w kałamarzu
i litery wyprowadzam.
 
Niech staną rządek przy rządku
jak ptaki złote i modre,
by z najprawdziwszego wątku
powstał najprawdziwszy portret.
 
Minął dzień. Wciąż prędzej, prędzej
szybuje czas bez wytchnienia.
A ja chciałbym twoje ręce
ocalić od zapomnienia.
 
III
 
Ile razem dróg przebytych?
Ile ścieżek przedeptanych?
Ile deszczów, ile śniegów
wiszących nad latarniami?
 
Ile listów, ile rozstań,
ciężkich godzin w miastach wielu?
I znów upór, żeby powstać
i znów iść i dojść do celu.
 
Ile w trudzie nieustannym
wspólnych zmartwień, wspólnych dążeń?
Ile chlebów rozkrajanych?
Pocałunków? Schodów? Książek?
 
Ile lat nad strof tworzeniem?
Ile krzyku w poematy?
Ile chwil przy Beethovenie?
Przy Corellim? Przy Scarlattim?
 
Twe oczy jak piękne świece,
a w sercu źródło promienia.
Więc ja chciałbym twoje serce
ocalić od zapomnienia.
 
 
IV
 
Oto jest nasz chleb codzienny,
nasze małe budowanie,
trud uparty i niezmienny,
nieustanne kształtowanie.
 
Słońce wschodzi i zachodzi,
drzewa kwitną, liście ronią,
my strumień rzeczywistości
kształtujemy własną dłonią.
 
Jesteśmy cząstką w zespole,
z niego płynie nasza siła —
żeby chleb leżał na stole,
a pracom lampa świeciła;
 
by czas jak pochodnia płonął
jednako: dzień czy mgła nocna.
Stoimy przy życiu, żono,
jak tkacze przy swoich krosnach.
 
Z dnia na dzień tkaninę tkamy
wzorzystą dla pokolenia.
Chciałbym i blask naszej lampy
ocalić od zapomnienia.
 
V
 
Garniemy się do muzyki,
muzyka to jest nasz festyn,
kochamy trąbki i smyki,
obój, klarnet i klawesyn.
 
Jest w domu lichtarz nieduży
z wysoką świecą szkarłatną;
ona do koncertów służy,
do dźwięku dodaje światło.
 
Ty ją zapalasz w godzinie
muzycznej i płomyk świeci
w chwili gdy z głośnika płynie
Koncert Brandenburski Trzeci.
 
Radość jak poważny taniec
przesuwa swój cień po ścianach.
I pada świecy pełganie
na twarz Jana Sebastiana.
 
Lipski kantor bardzo mile
uśmiecha się zza oszklenia.
Chciałbym wszystkie takie chwile
ocalić od zapomniena.
 
 
VI
 
 
Nie jesteśmy, by spożywać
urok świata, ale po to,
by go tworzyć i przetaczać
przez czasy jak skałę złotą.
 
Choćby i po razy tysiąc
osaczyły nas trudności,
my idziemy blaskiem bijąc
w urodę maszyn i roślin.
 
W poczekalni kin srebrzystych,
gdy zadymka śnieżna bredzi,
nieraz siadamy strudzeni,
strudzonych ludzi sąsiedzi.
 
Dnie i noce z nami biegną,
a my z nimi ku przodowi,
w trudzie tworząc piękno, piękno,
które znów służy trudowi.
 
Z chmury zwisa śnieg z ukosa,
twarz twoją w srebro przemienia.
Chciałbym śnieg na twoich włosach
ocalić od zapomnienia.
 
 
VII
 
Cząstka pracy wykonana
i znów cząstka, i znów cząstka,
i znów noc, i znów od rana
do cząstki dodana cząstka.
 
Słońce serca nam przeszywa
i biją, wdzięczne blaskowi.
Rękami pchamy tworzywa
od bezkształtu ku kształtowi.
 
Kształtami świat zaludniają
do prac przyłozóne dłonie.
Tętnią prace. Tak powstają
wiesze, domy i symfonie.
 
Znów noc. Jak ludzie wysocy
stoją świerki. Śnieg się sypie.
Gwiazdy świecą w głębi nocy
jakby w głębi wielkich skrzypiec.
 
A za oknem migotliwie
Venus gałąź opromienia.
Chciałbym i ten błysk na oknie
ocalić od zapomnienia.
 
 
VIII
 
 
Na moście Poniatowskiego
wiatr śnieg ukośnie rozkłada.
Na moście Poniatowskiego
śniegiem kurzy balustrada.
 
Latarnia w oczy nas razi,
ośnieżona do połowy.
Niewielu ludzi zgromadził
przystanek autobusowy:
 
tylko nas dwoje. Stoimy
przy tym przystanku nad rzeką
dwoje ludzi w głębi zimy
jak w głębi lasu białego.
 
Parę by tu wron postawić,
tak ze trzy, pośrodku jezdni,
poobracać je dziobami
ku sobie, na śniegu gwiezdnym.
 
Niechby stały. Wiatr niech wionie
wzdłuż i chmurom twarze zmienia.
Chciałbym i te trzy łby wronie
ocalić od zapomnienia.
 
 
XI
 
 
Piszę ten list, moja droga,
z leśniczówki, w chwili takiej,
gdy stoi lampa naftowa
na pudle od kostek maggi.
 
W pokoju nie ma nikogo.
Zmierzch. Zegarek tyka lekko.
Drzwi się otwarły. Na progu
staje matka leśniczego.
 
Zatroskana, zatroskana,
cała w cieniach od zgryzoty.
Mówi: „Znowu, proszę pana,
słychać w chmurach samoloty.
 
Ja się, proszę pana, nie znam,
ale to wielka maszyna.
Ja wiem, że to nic, a jednak
groźny czas się przypomina.”
 
Matko, podnieś pięść do góry,
miliard tych pęści ma ziemia.
Chciałbym na czole twym chmury
ocalić od zapomnienia.
 
 
X
 
Wybaczcie mi ludzie, jeśli
w tych pieśniach dałem tak mało,
że nie takie niosę pieśni,
jakie nieść by należało;
 
że tyle tu tych piękności,
ptaków, różnych pobrzękadeł,
złocistości, srebrzystości,
księżyców, Bachów i świateł.
 
Cóż, kocham światło. Promieniem,
jak umiem, wiersze obdzielam.
O, gdybym mógł, tobym zmienił
cały świat w jeden kandelabr.
 
Myślę, że po to są wiersze,
ich ruch ku sercu człowieka,
by szerzej szła, coraz szerzej
przez kontynenty jutrzenka,
 
światłami po wszystkich placach
światłami w każdej ulicy,
ta Eos różanopalca
z dumną twarzą robotnicy.
 
Jesteśmy w pół drogi. Droga
pędzi z nami bez wytchnienia.
Chciałbym i mój ślad na drogach
ocalić od zapomnienia.
 
 
Ocalić od Zapomnienia
Skomentuj Obserwuj notkę Napisz notkę Zgłoś nadużycie
NEWSY - TOP 5

O mnie

Muzykę klasyczną można znaleźć na moim drugim blogu, tutaj: CLASSICAL IS WONDERFUL

Ostatnie notki

Ostatnie komentarze

  • @FORUM ŻYDÓW POLSKICH "Nie. Na tym, że np. mordowali żydowskie niemowlęta (chłopców) na...
  • @Autor Wytłuszczone jest takie zdanie: "Egipt wykorzystywał w produkcji chleba proces...
  • Ojej. Wielkie dzięki. Zapomniałem autora tego obrazu, zatem dziękuję za przypomnienie.

Tagi

Tematy w dziale